Oklardan koru

Savaş sürüyor. Uzun bir ömür geçirdim ve çok savaşlar gördüm. Genç, ihtiyar herkes pençesine keski alır, ok alır ve savaşa koşar. Bir ok, kimi seveceğini, kimden nefret edeceğini çok iyi bilir. Okun sevmedikleri, ıslak toprakta yatmaya mecburdur.
Savaşın ilacını bilmem ama okun ilacını bilirim. Bir tılsım yaparım ve yanından geçen hiçbir ok tüyü seni rahatsız etmez, derini yaralamaz, vücudunu delmez. Bunun için bana sadece iyi tüy ve güzel taş gerekli. Fakat ben artık yaşlandım ve istasyon çitlerinin arkası vahşi ormanlarla kaplı. Rüzgarın Oğlu bana yardım edecek mi? Bak, işte böyle bir tüy iyidir. Bu ok adamını tanır, onu ıskalayıp yanından geçer. Bunu bir papağandan al. İşte böyle bir taş iyidir. Parlaklığı okun sinirini yatıştırır ve vücuda zarar vermemesini sağlar. Onu çakıl taşları arasında ara. On tüy, on taş... Böylece on genç savaşçı, savaştan eve sağlam döner.

Bir gün olmak mı? Kotan savaşsız zaman görmek mi?

Güzel! Taş vermek, tüyler vermek. Büyü kalmak. Karmaram-marakarm, yürek hüzünlü olmamak, kuş uzaklaşmak, uzakta bir yerde oklar vızır vızır geçmek, karraki nag-marra...