Hakarete Uğrayan Beyefendiler

Hazır mısın?
Ben her şeye şüpheyle yaklaşmayı yeğlerim. Böyle bir eğilime sahip olmak kararlı olmaya engel teşkil etmiyor. Bilakis, bana sorarsan beni neyin beklediğini bilmemek hep daha cesur olabilmemi sağlıyor. Nihayetinde ölümden daha beter bir şey olamaz, ölümden de kaçınılamaz! Biraz daha mantıklı olunabilse herkes hayatın o kadar dert etmeye değer bir şey olmadığını anlayacak.
İnsanlara karşı küçümsemedense nefret besliyorum. Aksi taktirde hayat iğrenç bir maskaralık olurdu. Bazıları beni olduğumdan kötü, bazıları da oluğumdan iyi olarak görüyor. Bazıları iyi adamdır o der; bazıları da alçağın biri der. Her ikisi de yanılmış olur. Bunca şeyden sonra hayat çabaya değer mi? Yine de yaşamaya devam ediyoruz. Sırf meraktan! Yeni bir şeyler olsun diye bekliyoruz... Ne kadar absürt ama aynı zamanda da ne kadar can sıkıcı!
{username} muavinim olur musun? Birtakım adamlar onları aşağıladığıma inanıyor, bu yüzden gidip onlarla görüşmeliyiz. İkiye iki olarak. Üç kere. Kabul edersen dost oluruz seninle.

İçimde iki karakter var: Biri yaşıyor. Kelimenin tam anlamıyla. İkincisi ise ilkini yansıtıyor ve yargılıyor. Birincisi bir saate kadar sana ve dünyaya ebediyen veda edebilir, ikincisi...

Talihsiz bir eğilimim var. Böyle yetiştirildiğimden mi yoksa içimde olduğundan mı bilmiyorum. Başkalarının mutsuz olmasına sebep olursam ben de en az o kadar mutsuz oluyorum. Elbette bu onlar için bir teselli değil ama durum bu.